เข้าสู่ระบบ!!
หน้าแรก สินค้า เว็บบอร์ด เกี่ยวกับเรา บทความ วิธีการชําระเงิน ติดต่อเรา
ภาษาไทย
Mobile    
ค้นหา:
  บทความ  รถเข็น 
สถิติของเวบไซต์
เปิดเวบเมื่อ 21/02/2548
ปรับปรุงเวบเมื่อ 20/11/2560
ผู้ชมทั้งหมด
สินค้าทั้งหมด 100


หมวดหมู่สินค้า/บริการ
ดัชนีราคา
รวมทุกหมวดหมู่ (100)
 Limited Edition ในหลวงทรงผนวช
ภาพถ่ายเก่า
เอกสารเก่าสมัยนาซี
เครื่องรางของขลัง
หนังสือสะสม
เหรียญและเงินตรา
ของสะสมคลาสสิค
ของเก่า - ของสะสม
เครื่องประดับ - โบราณ
สินค้าโบราญจากตะวันตก
สินค้าโบราญจากตะวันออก
หินแปลกและหินฮวงจุ้ย
Art Masterpieces
Hundertwasser Art
Other Art
สินค้าโปรดของร้าน
อื่นๆ



eXTReMe digital Tracking
eXTReMe Tracker
Powered by  MyPagerank.Net

จดหมายข่าว
กรุณาใส่อีเมล์ของท่าน เพื่อรับข่าวสารที่น่าสนใจ

Link
มหาลัยเที่ยงคืน
วัดพระบาทน้ำพุ
เวปร้านจำหน่ายลูกเป้ง



ของแปลก..ของหายาก ต้อง SP Antique สินค้าบางอย่างอาจมีราคาแพง อย่างไรก็ตามสินค้าที่ซื้อไปแล้ว ทางผมยินดีรับคืนเมื่อไม่ต้องการ ขอให้สภาพเหมือนดังที่ซื้อไปตอนแรกครับ *(เงื่อนไขการรับคืนโทรสอบถามอีกที)

บทความ
ทำไมเราจึงดูงานศิลปะไม่รู้เรื่อง? เมื่อศิลปะมุ่งทำลายตัวเอง (อ่าน 4304/ตอบ 0)

ทำไมคนไทยไม่สนใจงานศิลปะ นี่เป็นสิ่งที่ศิลปินหลายๆ คนอยากจะถาม

อาจจะเป็นเพราะไม่มีใครเคยให้การศึกษาเรื่องศิลปะกับคนไทยมาก่อน หรือคนไทยส่วนใหญ่ยังวุ่นวายเรื่องปากท้องไหนเลยจะมีเวลาหันมาสนใจศิลปะได้ แถมภาครัฐเองก็ไม่เคยใส่ใจที่จะสนใจสนับสนุนงานศิลปะอย่างจริงจัง

หรือแท้ที่จริงแล้ว ศิลปินนั่นแหละที่ผิด เพราะทำงานศิลปะไม่รู้เรื่อง!!!

สายัณห์ แดงกลม อาจารย์คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร คือคนที่ตั้งข้อสังเกตเหล่านี้ผ่านการประชุมทางวิชาการของศูนย์มนุษยวิทยาสิรินธรและเอกสารทางวิชาการเรื่อง เสพศิลป์ และกลืนกินความร่วมสมัย โดยสายัณห์ ตั้งข้อสังเกตถึงความยุ่งยากในการที่ผู้ชมงานจะเข้าถึงศิลปะร่วมสมัยในยุคปัจจุบัน ว่าไม่ใช่เฉพาะรูปแบบและความสลับซับซ้อนที่พิลึกพิลั่นจนผู้ชมไม่คุ้ยเคย แต่ยังรวมถึงผลงานที่ผู้ชมคุ้นเคย ใกล้ตัว และสามัญธรรมดา จนเหลือเชื่อว่าจะเป็นงานศิลปะได้

เขาให้ความเห็นว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในปัจจุบันนี้ คือศิลปะร่วมสมัยอยู่ในภาวะไร้ผู้ชม ไร้ศิลปิน ไร้งานศิลปะ

ภาวะ "ไร้ผู้ชม" เขาได้ให้ความหมายว่า ศิลปะร่วมสมัยนั้นมีความ "เป็นอื่น" ไม่ใกล้ชิดกับสังคม ไวต่อเรื่องรอบๆ ตัวแต่ไม่ไวต่อความรู้สึกของคน ในขณะที่งานบางชิ้นกลับเรียกร้องความคุ้นเคยและต้องการให้ผู้ชมเข้าร่วมจึงจะบรรลุวัตถุประสงค์ หากจะมีก็แต่ผู้มาร่วมงานเปิดนิทรรศการกลุ่มหนึ่งซึ่งเป็นกลุ่มเดิมๆ เท่านั้น ไม่ต่างอะไรกับงานสังคมที่ลวงตาว่ามีผู้ให้ความสนใจอย่างกว้างขวาง


แต่แท้ที่จริงแล้วกลับเป็นตรงกันข้ามชนิดที่สายัณห์ให้คำจำกัดความว่า "แร้นแค้นสิ้นดี"

ปฏิสัมพันธ์แบบไม่ปะติดปะต่อของผู้ชมกับศิลปินนี้ทำให้เกิดอาการหลักลอย ผู้ชมไม่สามารถตอบได้เมื่อเห็นงานว่าชอบหรือไม่ มีแต่ "เก็บไว้พิจารณา" และกลายเป็น "เชื้อความน่าจะเป็นศิลปะ" ซึ่งขยายผลแทรกแซงทุกสิ่ง จนสามารถตั้งอะไรเป็นงานศิลปะก็ได้ตามอำเภอใจ

ส่วนภาวะ "ไร้งานศิลปะ" สายัณห์อธิบายว่าในขณะที่สาธารณชนไม่สนใจงานศิลปะ ผลงานบางประเภทก็ต้านการเสพงานแบบเดิมๆ อย่าง Strang Fruit (for David) ของ Zoe Leonard ที่เอาเปลือกผลไม้กระจายกันไปตามพื้นเย็บด้วยด้าย ติดกระดุมและซิป แล้วปล่อยให้เน่าเปื่อยก็เป็นงานศิลปะที่มีตัวตนอยู่แค่ช่วงระยะเวลาหนึ่งเท่านั้น ไม่สามารถทำซ้ำหรือเหลือไว้ให้ดูต่อไปได้ ซึ่งขัดกับขนบเดิมซึ่งผู้ชมสามารถเข้าถึงงานศิลปะได้ตลอดเวลา ทำให้เหินห่างกับผู้ชมไปอีก

Strang Fruit ของ Zoe Leonard

นอกจากนี้ ศิลปะร่วมสมัยในปัจจุบันยังตั้งอยู่บนกฎที่สายัณห์ให้คำจำกัดความเป็นภาษาไทยว่า การแหวกและแหกต่อแบบลูกโซ่ (Transgression of transgression) คืองานชิ้นที่มาใหม่พยายามล้มล้างผลงานของผู้มาก่อนอยู่ตลอดเวลา ทั้งนี้ ยังลบร่องรอยการมีอยู่ของตัวเอง จนสุดท้ายก็จะไม่มีผลงานของใครเหลืออยู่เลย

เมื่อไม่มีผู้ชมและไม่มีหลักฐานการมีอยู่ของผลงาน สิ่งที่ผู้คนเข้าไปเสพก็เหลือเพียงสัญลักษณ์หรือตำนานเพียงเท่านั้น โดยขาดความเข้าใจความหมายที่ถูกทิ้งค้างไว้หรือขาดสาระความหมายอันเข้มข้นที่ควรจะมี

งานศิลปะเหล่านี้จึงอยู่ในสภาวะที่เรียกว่า "ตายทั้งเป็น" หรือ "ไม่ได้ผุดได้เกิด" และต้องจมหายไปกับการเวลาในที่สุด

สุดท้ายภาวะ "ไร้ศิลปิน" งานร่วมสมัยส่วนหนึ่งถูกใช้เพื่อบ่งบอกความเป็นตัวของตัวเองโดยลดทอนรูปทรงสีสันไว้ให้น้อยที่สุด จนเกิดเป็นงานอย่าง Monochromes (งานที่มีสีเดียว), Abstaction ฯลฯ แต่ก็เกิดการลดทอนฝีมือลงมาจนเหลือถึงขั้นไม่เหลืออะไรให้สัมผัสจับต้องเลย มีเพียงข้อเสนอหรือเจตนารมณ์ดั้งเดิมอยู่แต่สื่อกลางกลับหายไปเหลือเพียงความคิดของบุคคล ขาดน้ำมือ แต่ยังยืนกรานถึงฝีมือ

ตัวอย่างเช่น งานของ Robert Rauschenberg ที่ได้ขอภาพลายเส้นจาก De Kooning มาลบด้วยยางลบ 20 แท่งเกิดเป็นงานชิ้นใหม่ชื่อ Erased De Kooning Drawing หรือ "ภาพลายเส้นที่ถูกลบของ De Kooning"


Erased De Kooning Drawing

สายัณห์บอกว่า ปรากฏการณ์นี้ถึงกับมีเรื่องตลกเล่าเกี่ยวกับแม่บ้านใหม่เข้าไปทำงานในพิพิธภัณฑ์ศิลปะและไม่รู้จะทำอย่างไรดีกับฟองน้ำที่ถูกวางอยู่กลางห้อง เพราะเธอไม่รู้ว่ามันเป็นของแม่บ้านลืมไว้หรือมันเป็นงานศิลปะชิ้นหนึ่งกันแน่

นี่ก็เป็นสาเหตุหนึ่งที่ผู้ชมปฏิเสธการเสพผลงานด้วยเหตุผลที่ว่าไม่คุ้มกับเงินที่เสียไปแล้วต้องไปเค้นนัยยะเอาจากรอยขูดขีด 2-3 เส้น เพราะไม่ต้องเป็นศิลปินก็สามารถผลิตงานอย่างที่ว่านี้ออกมาได้ ไม่ใช่ของแปลกประหลาดอะไร

นี่เท่ากับงานศิลปะที่ผ่านมาอาจจะไม่ได้จงใจให้ผู้ชมรู้เรื่อง เพราะบางครั้งงานก็เป็นเรื่องที่เป็นส่วนตัวเกินที่จะจับต้องได้ ทำให้เกิดความรู้สึกเหินห่างกับผู้ชม และเหินห่างออกไปอีกเมื่องานศิลปะจำกัดเวลาให้ผู้ชม ส่งผลให้ยากต่อการเข้าถึงไปอีก นอกจากนี้ บางครั้งก็ตื้นเขินจนไม่ต้องอาศัยศิลปินเป็นผู้นำเสนอก็ได้

อย่างไรก็ตาม สายัณห์สรุปว่าศิลปะร่วมสมัยในยุคนี้อยู่ในภาวะการแช่แข็งตัวเองเท่านั้น ซึ่งยังไม่ใช่วาระสุดท้ายของงานศิลปะ เป็นเพียงวงจรหนึ่งที่เข้ามาคั่นระหว่างยุคต่อไป ซึ่งน่าจะมาถึงไม่ช้าก็เร็ว

ฉะนั้น ใครที่ดูงานศิลปะไม่รู้เรื่องไม่ต้องตกใจไป เพราะคุณคือคนส่วนใหญ่ของโลกใบนี้


*****
จาก :
มติชน

สินค้า/บริการ แนะนํา
ลูกปัดหินลาวา
ราคา 300.00 บ.
นอแรดแกะสลักเจ้าแม่กวนอิม น้ำหนัก 24.53 กรัม - จำหน่ายแล้ว!
จำหน่ายแล้ว !
ต้นฉบับ negative film ชาลี แชปลิน - ทุกชิ้นจำหน่ายแล้วครับ !
ใบละ 450 บาท
Franklin Mint 1844 Morse Proves Telegraph Medal
ราคา 1,000.00 บ.
กล้องใช้ฟิลม์เก่าจาก Made in Germany (East) 1968
ปกติ 7,000.00 บ.
พิเศษ 5,000.00 บ.
จุญแจโบราณจากประเทศเนปาล อายุ 1000 s. กว่าปี Old Key
นำมาสองชิ้นเท่านั้นราคาโปรดดูในรูป
ลูกประคำจากประเทศเนปาล - สินค้าหมด!
ราคา 800.00 บ.
นาฬิกาแดดและเข็มทิศ  T.COOKE & SONS LONDON 1858 - MUST LOOK
7,000 บาท จำหน่ายแล้ว !
อาวุธโบราณจากประเทศเนปาล
ราคา 3,000.00 บ.

หน้าแรก  |  สินค้า  |  เว็บบอร์ด  |  เกี่ยวกับเรา  |  บทความ  |  วิธีการชําระเงิน  |  ติดต่อเรา  |  Sitemap
© 2001- . TARAD.com. All Rights Reserved.
//