Font Size :

ของแปลกของหายากต้อง SP/Antique

เข้าสู่ระบบ!!

ภาษาไทย

Mobile

PDA

ค้นหา:

สมัครสมาชิก

บทความ

รถเข็น

สถิติของเวบไซต์

เปิดเวบเมื่อ

21/02/2548

ปรับปรุงเวบเมื่อ

17/11/2551

ผู้ชมทั้งหมด

99521

สินค้าทั้งหมด

100

หมวดหมู่สินค้า/บริการ

ดัชนีราคา
รวมทุกหมวดหมู่ (100)
	ภาพถ่ายเก่า
	เครื่องรางของขัง
	หนังสือเก่าสะสม
	เหรียญและเงินตรา
	ของสะสมคลาสสิค
	ของเก่า - ของสะสม
	เครื่องประดับ - โบราณ
	สินค้าโบราญจากตะวันตก
	สินค้าโบราญจากตะวันออก
	ภาพวาดของศิลปินระดับโลก
	สินค้าโปรดของร้าน
	อื่นๆ

eXTReMe digital Tracking

จดหมายข่าว

กรุณาใส่อีเมล์ของท่าน เพื่อรับข่าวสารที่น่าสนใจ

Link

	มหาลัยเที่ยงคืน
	พุทธสังเวชนียสถาน
	เวปร้านจำหน่ายลูกเป้ง

ของแปลก ของหายาก ต้อง SP/Antique สินค้า Online...24 Hr. ท่านสามารถดูรูปสินค้าแบบ 360 องศา ได้ที่มีสัญลักษณ์ and you can talk with me real time online in Skype (my Skype name : djphong)

รายละเอียดสินค้า/บริการ

สินค้า/บริการ >> สินค้าโปรดของร้าน >> หนังสือเก่า เช็กสเปียร์ อายุเก่ากว่า 137 ปี [ SHAKESPEARE Antique Book 1871 ]

หนังสือเก่า เช็กสเปียร์ อายุเก่ากว่า 137 ปี [ SHAKESPEARE Antique Book 1871 ] - คลิกที่รูปเพื่อดูขนาดรูปจริง

หนังสือเก่า เช็กสเปียร์ อายุเก่ากว่า 137 ปี [ SHAKESPEARE Antique Book 1871 ]

รหัสสินค้า: 000205

80,000 บาท / $2,700 USD. (Free ship worldwide !)

รายละเอียด: หนังสือเก่า เช็กสเปียร์ อายุเก่า 137 ปี [ SHAKESPEARE Antique Book 1871 ] หายากมากครับ อาจมีเล่มเดียวในประเทศไทย !

William Shakespeare
กวี นักเขียนบทละครยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาการแห่งอังกฤษ

ต่างประเทศ ราคามากกว่า หนึ่งแสนบาทครับ !
หมายเหตุ : ผมจะพิจารณาผู้ซื้อคนไทยก่อนชาวต่างชาติครับ !

*(ประมูลได้มาจากงานหนังสือที่อังกฤษ)

ประวัติ : วิลเลี่ยม เช็กสเปียร์ (William Shakespeare)
กวีเอกของโลกมีชีวิตอยู่ในราวปี คศ. 1564-1616 แต่วันเกิดของท่านนั้นไม่เป็นที่ปรากฎชัดลงไป คาดว่าน่าจะเป็นวันที่ 3 เมษายน 1564 เพราะมีบันทึกว่า เมื่อวันที่ 26 เมษายน 1564 มีเด็กชายคนหนึ่งได้มาทำพิธีล้างบาปที่โบสถ์ในเมืองสแทรธฟอร์ด ออน เอวอน (Stratford-on-Avon) ซึ่งอยู่ห่างจากกรุงลอนดอนออกไปประมาณ 10 ไมล์ สันนิษฐานกันว่าเด็กชายผู้นี้คือเช็กสเปียร์นั่นเอง

เช็กสเปียร์เป็นบุตรคนที่ 3 ของ จอห์น เช็กเปียร์ (John Shakespeare) ซึ่งเป็นบุตรของ ริชาร์ด เช็กสเปียร์ (Richard Shakespeare) ในราวปี คศ.1552 จอห์นได้ย้ายไปอยู่ที่ Stratford ซึ่งเป็นที่ที่เขาเช่าทำนาจาก โรเบิร์ต อาร์เดน (Robert Arden)

อีก 5 ปีต่อมาเขาก็ได้แต่งงานกับ แมรี่ อาร์เดน (Mary Arden แห่ง Wilmcote) ลูกสาวของ
ริชาร์ดนั่นเอง ในปี คศ.1556 จอห์นได้ซื้อบ้านที่ถนนกรีนฮิลล์ (Greenhill) และที่ถนนเฮนเลย์ (Henley) ด้วย แสดงว่าฐานะของเขาจากที่เคยเป็นช่างทำถุงมือนั้นคงดีขึ้นมาก

นอกจากจะทำถุงมือขายแล้ว จอห์นยังค้าขายข้าวบาเลย์ เลี้ยงทั้งแกะและวัว เพื่อขายเป็นหนัง เนื้อ และลอกขน จนฐานะมั่นคงมากขึ้น ตำแหน่งทางสังคมก็พลอยดีขึ้นไปด้วยจนได้เป็นหนึ่งในคณะลูกขุน มีหน้าที่ตัดสินคดีความต่างๆ จนในปี คศ.1558 ได้รับเลือกให้เป็นผู้รักษาความสงบเรียบร้อยของชุมชน คล้ายๆกับเจ้าหน้าที่ตำรวจ จนในปี คศ.1571 ก็ได้รับเลือกให้เป็นผู้นำอวุโสในเมืองนั้น และมีหน้าที่ตัดสินคดีความด้วย

เช็กสเปียร์ไม่มีหลักฐานทางการศึกษาแน่ชัด แต่คาดกันว่าคงจะได้เรียนที่โรงเรียนสามัญประจำเมือง (Grammar School) เพราะเป็นโรงเรียนที่มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จัก และเป็นโรงเรียนของผู้ดีในสมัยนั้น เน้นหนักทางด้านภาษาต่างประเทศและวิทยาการ คาดว่าเช็กสเปียร์คงจะได้เรียนภาษาลาตินที่โรงเรียนแห่งนี้ เพราะเช็กสเปียร์ได้ใช้ภาษาละตินให้เป็นประโยชน์อย่างมากต่องานเขียนบทละครของเขา ไม่มีหลักฐานแน่ชัดว่าเขาเรียนอยู่กี่ปี แต่คงจะเลิกเรียนในราวปี คศ.1582 เพราะมีหลักฐานว่าเขาได้แต่งงานกับ แอนน์ แฮธะเวย์ (Anne Hathaway) เชื่อกันว่าเป็นการแต่งงานที่ฉุกละหุกพอสมควร เพราะขณะแต่งงาน แอนน์ตั้งท้องได้ 3 เดือนแล้ว และเธอยังมีอายุแก่กว่าเช็กสเปียร์ถึง 8 ปีด้วย เชื่อกันว่าแอนน์ผู้นี้คงจะเป็นคนเดียวกับ Agnes บุตรสาวของริชาร์ด แฮธะเวย์ (Richard Hathaway) ชาวนาแห่งชอตเทอร์รี่ (Shottery)

ทั้งสองคนมีบุตรสาวคนแรกเมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม คศ.1583 ชื่อซูซานน่า (Susanna) ต่อมามีลูกฝาแฝดชายหญิงคือ แฮมเน็ต (Hamnet) และจูดิทซ์ (Judith) ในปี คศ.1585 อีก 2-3 ปีต่อมาก็มีหลักฐานว่าเช็กสเปียร์จากบ้านที่ Warwickshire เพื่อไปลอนดอน ชีวิตหลังจากนั้นไม่ปรากฎเป็นหลักฐานแต่อย่างใด การที่เขาจากไปลอนดอนนั้นก็มีผู้สันนิษฐานเป็นหลายอย่าง บ้างก็ว่าเพราะเขาได้ขโมยล่ากระต่าย และกวางในสวนของเซอร์โธมัส ลูซี่ (Sir Thomas Lucy) ที่ Charleeote จึงต้องหนีไป บ้างก็ว่าเขาได้งานที่คณะละครแห่งหนึ่ง หรือไปเพื่อสร้างฐานะของตัวเอง

คาดว่าเช็กสเปียร์คงจะสนใจการละครตั้งแต่ยังเป็นเด็ก เพราะเคยมีคณะละครของ Earl of Leicester ไปเปิดการแสดงที่ Stratford ระหว่างปี คศ.1572-1573 และในปี คศ.1576-1577 และยังมีคณะละครของควีนอลิซาเบธที่ 1 ไปเปิดการแสดงในช่วงปี คศ. 1587 อีกด้วย

เมื่อย้ายไปอยู่ลอนดอนใหม่ๆ เขาคงจะไม่มีเงินเลยจึงต้องไปรับจ้างดูแลม้าให้กับคนที่มาดูละคร คาดกันว่าอาจจะเป็นโรงละครชื่อ The Theatre หรือ The curtain ที่ ชอร์ดิทธ์ (Shoreditch) โรงใดโรงหนึ่ง ต่อมากิจการรับดูแลม้าคงจะดีขึ้น ทำให้สามารถเก็บเงินได้ ในตอนนี้ทางเจ้าของโรงละครเห็นแววทางการแสดงเข้าจึงชักชวนให้เช็กสเปียร์ไปร่วมเล่นด้วย
จนมาในปี คศ.1592 จึงเป็นปีที่เช็กสเปียร์เริ่มมีชื่อเสียงกับกิจการทางด้านละคร คาดว่าเขาคงจะไปอยู่ในคณะละครของ ลอร์ด แชมเบอร์เลน (Lord Chamberlain) ในปี คศ.1594 และเป็น 1 ใน 3 ของผู้เล่นที่โด่งดังในคณะ จนมีชื่อเสียงมาก และได้เล่นถวายต่อหน้าพระที่นั่ง ควีนอลิซาเบธที่ 1 ในช่วงนี้เขาได้แต่งบทละครเอาไว้มากมาย มีหลักฐานว่าเขาได้อุทิศบทกวีที่ชื่อ Venus and Adonis และ The Rape of Lucrece ให้กับ Henry Wriothesley ผู้มีตำแหน่งเป็น Earl of Ticthfield เป็นบทกวีที่เป็นถ้อยคำแสดงถึงความคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี แสดงให้เห็นว่า เช็กสเปียร์ในช่วงนั้นคบค้าสมาคมอยู่กับเหล่าขุนนางระดับสูง

ต่อจากนั้นก็ได้มามีหุ้นส่วนกับโรงละครชื่อ The Globe จนมีฐานะมั่งคั่ง พอดีกับที่ช่วงนี้ จอห์น บิดาของเขาได้รับอนุมัติให้มีตราประจำตระกูลจากวิทยาลัย Heraid's College ในปี คศ.1596 และเช็กสเปียร์ก็สามารถไปชื้อบ้านใหม่ที่ New Place ใน Stratford ในปีคศ.1597
ในช่วงปีคศ. 1596 เช็กสเปียร์กับ ฟรานซิส แลงก็ลี่ย์ (Francis Langley) ซึ่งเป็นผู้จัดตั้งโรงละคร The Swan ได้มีเรื่องกับ William Cardiner ซึ่งเป็นผู้พิพากษาอยู่ในลอนดอน เกี่ยวกับเรื่องผลประโยชน์ของเขา

ในช่วงนั้นเช็กสเปียร์พักอยู่คฤหาสน์ Saint Helens ที่ Bishopgate และในราวสิ้นปี คศ.1599 ก็ได้ย้ายไปอยู่ที่ Liberty of the Clink ในปี คศ.1602 ได้ซื้อที่ดินและกระท่อมของ Countess of Warwickshire ในปี คศ.1604 ได้มาเช่าบ้านของ Christopher Moutijoy ที่ Cripplegate และได้ย้ายไปอยู่ที่บ้านของตัวเองที่ New Place บ้านเกิดในปี คศ.1610 มีหลักฐานว่าได้ไปๆมาๆ ระหว่างเมืองหลวงบ้างเป็นครั้งคราว และบั้นปลายของชีวิต เขาก็ได้กลับมาอาศัยอยู่ที่นี่
ในช่วงฤดูร้อนของปี คศ.1613 และฤดูหนาวปี คศ.1614 ได้ย้ายมาอยู่ที่ลอนดอน และมีหลักฐานว่าได้ซื้อสังหาริมทรัพท์ไว้ที่โรงละคร Blackfriars ในปี คศ.1613 อีกด้วย

เช็กสเปียร์ได้ทำพินัยกรรมเอาไว้เมื่อวันที่ 25 มีนาคม 1616 และเสียชีวิตลงเมื่อวันที่ 23 เมษายนในปีนั้นเอง รวมอายุได้ 53 ปี ร่างของเขาได้ถูกนำไปฝังที่โบสถ์ในบ้านเกิดของตัวเอง
สาเหตุการตายของกวีเอกผู้นี้ได้ปรากฎอยู่ในหนังสืองานศพของจอห์น วาร์ด หัวหน้าพระของเมือง Stratford ในปี คศ.1662 ว่า เช็กสเปียร์และเพื่อนอีก 2 คน คือ Michael Dryton และ Ben Jouson ได้พบปะดื่มเหล้ากัน เขาคงจะดื่มเข้าไปมากจนไม่สบาย และถึงแก่กรรมในเวลาต่อมา
ส่วนความสามารถทางด้านงานประพันธ์บทละครนั้น แต่แรกเข้าใจว่ายังไม่ได้ลงมือแต่งเสียทีเดียว คงจะรับจ้างแก้ไขให้กับคนอื่นก่อน และมีที่เขียนร่วมกับ Christopher Marlowe เช่น King Hemry VI, Richard II และ Richard III

ในภายหลังความสุขุมรอบคอบ และความคิดที่ลึกซึ้งของเช็กสเปียร์ได้ปรากฎมากขึ้นในเรื่อง King John, Julius Caesar, Hamlet, Macbeth, King Lear และ Coriolanus ซึ่งล้วนเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับความมักใหญ่ใฝ่สูงของมนุษย์

John Dennis กล่าวไว้ว่า ควีนอลิซาเบธโปรดให้เช็กสเปียร์แต่งบทละครล้อรักเรื่องของตัวละครที่มีชื่อว่า Sir John Falsstaff จากเรื่อง Henry IV ซึ่งเป็นเรื่องที่พระนางโปรดปรานมาก และทรงรับสั่งให้แต่งให้เสร็จภายใน 11-14 วัน เพื่อจะได้ทรงทอดพระเนตรเร็วๆ นอกจากนี้เช็กสเปียร์ยังได้แต่งเรื่อง The Merry Wives of Windsor ถวาย ซึ่งเป็นที่พอพระทัยเป็นอย่างมาก
ภายหลังปี คศ.1603 ไม่ปรากฎหลักฐานว่าเช็กสเปียร์แสดงละครอยู่ และคงได้กลับไปอยู่ที่บ้านเดิมแล้วด้วย

ผลงานของ เซ็กสเปียร์ : เช็กสเปียร์ เริ่มเขียนบทละครเรื่องแรกในราวปี คศ.1950 และมีอย่างน้อยที่สุด 36 เรื่อง ใน จำนวนนี้มีถึง 16 เรื่อง ที่ได้ตีพิมพ์ออกมาเป็นหนังสือเล่มเล็ก ที่เรียกว่า Quarto นอกจากนี้ยังแต่ง โคลงประเภท Sonnet ซึ่งเป็นโคลงชนิดที่มี 14 บรรทัดเอาไว้มากมาย แต่งานที่สำคัญและทำให้เขา เป็นที่รู้จักและกล่าวขวัญไปทั่วโลก เป็นงานบทละครที่มีทั้งเรื่องที่จบอย่างโศกเศร้า และเรื่องราวที่ สนุกสนาน

ในสมัยนั้นวิวัฒนาการของการพิมพ์ยังไม่เจริญก้าวหน้า อีกทั้งยังคาดว่าเช็กสเปียร์คงยังไม่มี โอกาสได้ตรวจแก้ไขต้นฉบับของตัวเอง ลำดับการเขียนและปีที่เขียนจึงไม่สามารถระบุได้แน่ชัด เพราะไม่มีการจดบันทึกไว้เป็นลายลักษณ์อักษร ได้แต่ประมาณปีคร่าวๆ เอาเท่านั้น และไม่มีหลักฐาน เกี่ยวกับการเปิดการแสดงครั้งแรกด้วย นอกจากนี้ยังไม่มีนิยมพิมพ์เผยแพร่บทละครก่อนที่จะเปิดการ แสดง บทละครที่แพร่หลายออกมาเกิดจากการเล่าสู่กันฟัง และการคัดลอกต่อๆกันมา จึงอาจเกิด ความผิดพลาดจากการตกหล่นของเนื่อความได้ง่าย

หนังสือที่รวบรวมบทละครของเช็กสเปียร์ถูกพิมพ์ขึ้นครั้งแรกในปี คศ.1623 โดย John Hemming และ Henry Condell มีบทละครรวมทั้งหมด 20 เรื่อง เรียกกันว่า The First Folio

ผลงานเรียงลำดับก่อนหลังของเช็กสเปียร์มีดังนี้

The first, second adn third Part of King Henry VI (1590-1592)
King Richard III (1592-1593)
The Comedy of Error (1592-1593)
Titus Andronicus (1593-1594)
The Taming of the shrew (1593-1594)
The two Gentleman of Verona (1594-1595)
Love's Labour's Lost (1594-1595)
Romeo and Juliet (1594-1595)
A Midsummer Night's Dream (1595-1596)
King Richard II (1595-1596)
King John (1596-1597)
The Merchant of Venice (1595-1597)
The first and second Part of King Henry IV (1597-1598)
King Henry V (1598-1599)
Much Ado About Nothing (1598-1599)
Henry V (1600)
Julius Caesar (1599-1600)
As You Like It (1599-1600)
Twelfth Night; or What You will (1599-1600)
The Merry Wives of Winsor (1600-1601)
Hamlet, Prince of Denmark (1600-1601)
Troilus and Cressida (1601-1602)
All's Well That Ends Well (1602-1603)
Measure For Measure (1604-1605)
Othello, The Moo of Venice (1604-1605)
Mecbeth (1605-1606)
King Lear (1605-1606)
Antony and Cleopatra (1606-1608)
Coriolanus (1606-1607)
Timon of Athens (1606-1608)
Pericles, prince of tyre (1608-1609)
Cymberllne (1609-1610)
The Winter's table (1610-1611)
The Tempest (1611-1612)
King Henry VIII (1612-1613)

(ภาษาไทยที่มาหนังสือ"รวมอมตะวรรณกรรมเรื่องเอกของเช็กสเปียร์)

Shakespeare; Duyckinck, George Long (Editor). THE COMPLETE WORKS OF WILLIAM SHAKESPEARE, With a Life of the Poet; Glossarial and Other Notes, Etc., Etc., From the Works of Collier, Knight, Dyce, Douce, Halliwell, Hunter, Richardson, Verplanck, and Hudson.

Porter & Coates, Philadelphia: 1871 Engraved half title and full page engravings with original tissue guards. Age stained, otherwise beautiful condition.

เว็บไซต์ที่เกี่ยวข้อง: http://shakespearebook.blogspot.com/

13/07/2551 (update 30/07/2551)